Relacje umowne Unii Europejskiej z Koreą Południową [PRZEGLĄD GLOBALNY]

Autor: Kamil Lejwoda

Przedmowa

Prezentowany poniżej tekst jest czwartym z cyklu na temat relacji umownych UE z zagranicznymi partnerami. Cykl ten skupia się w szczególności na umowach gospodarczych oraz zarysowaniu przebiegu współpracy od momentu nawiązania relacji z Unią Europejską. Poniżej link do poprzednich artykułów: Nowa Zelandia, Ukraina, Republika Indii.

Wstęp

Relacje dwustronne między Unią Europejską a Koreą Południową mają dość długą historię, niemniej jednak zawarcie Porozumienia Ramowego w 2014 r. stało się nową formalnoprawną podstawą dla współpracy politycznej między stronami, zaś umowa handlowa funkcjonująca w pełni od 2015 r. stanowi podstawę prawną stosunków handlowych i gospodarczych między Unią Europejską a Republiką Korei, zastępując wcześniejsze ramy prawne regulujące dwustronne stosunki. Umowa handlowa między Unią Europejską a Koreą jest pierwszym porozumieniem „nowej generacji” zawartym po wejściu w życie Traktatu z Lizbony 1 grudnia 2009 r., który rozszerzył kompetencje UE w zakresie handlu międzynarodowego. Ponadto w ramach rozszerzenia współpracy dwustronnej zawarto w 2022 r. Partnerstwo cyfrowe oraz zakończono w 2025 r. negocjacje w sprawie umowy o handlu cyfrowym, w celu uregulowania kooperacji na płaszczyźnie cyfrowej.

Zarys historyczny

Relacje Wspólnot Europejskich z Koreą zostały zainicjowane w czerwcu 1963 r., kiedy to zostały ustanowione oficjalne stosunki dyplomatyczne. W listopadzie 1965 r. południowokoreański rząd otworzył stałą misję dyplomatyczną w Korei Południowej, akredytowaną zarówno przy WE, jak i przy Królestwie Belgii. W lutym 1989 r. została ustanowiona odrębna stała misja dyplomatyczna Republiki Korei przy Wspólnocie Europejskiej, zaś w styczniu 1990 r. Komisja Europejska powołała do funkcjonowania własną delegaturę w Seulu. We wrześniu 1998 r. Korea Południowa zdecydowała o ponownym połączeniu swoich misji dyplomatycznych przy UE i Królestwie Belgii. Z kolei w czerwcu 2010 r. delegaturę Komisji Europejskiej w Seulu przemianowano na delegaturę Unii Europejskiej.^[1]

Jednakże, dopiero 26 października 1996 r. pomiędzy Koreą Południową a Unią Europejską zostało zawarte Porozumienie Ramowe w sprawie Handlu i Współpracy, które zaczęło obowiązywać 1 kwietnia 2001 r.^[2] Zgodnie z treścią tegoż dokumentu, za ważne cele współpracy uważane były: rozwijanie współpracy gospodarczej, ze szczególnym uwzględnieniem podniesienia jej znaczenia i dywersyfikacji handlu, ustanowienia kooperacji w dziedzinach wspólnego zainteresowania takich jak chociażby badania naukowe, współpraca technologiczna, jak również wzajemne traktowanie się stron jako podmiotów o najwyższym uprzywilejowaniu zgodnie z regulacjami WTO. Porozumienie to miało obowiązywać 5 lat, a po upływie tego terminu automatycznie miało być przedłużane o kolejny rok, chyba że któraś ze stron zdecydowałaby się od niego odstąpić. Konieczne wówczas byłoby złożenie na piśmie stosownego wniosku na pół roku przed wygaśnięciem jego obowiązywania. Strony dopuściły także możliwość rozszerzenia postanowień Porozumienia poprzez zawieranie umów szczegółowych, a treść całości miała mieć zastosowanie do Wspólnot i Republiki Korei. Porozumienie Ramowe z 1996 r. stanowiło formalnoprawną podstawę relacji bilateralnych oraz ustanowiło ramy dla dialogu politycznego, poprzez co wzajemne kontakty wyszły poza sferę gospodarczą. Zaś w 1997 r. podpisana została Wspólna Deklaracja Polityczna.^[3] Z kolei Umowa o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych została podpisana 10 kwietnia 1997 r., a weszła w życie 1 maja 1997 r.^[4] Jej głównym założeniem było rozwijanie kontaktów handlowych oraz zapewnienie przy tym właściwego ustalania należności celnych i innych opłat. Kolejnym ważnym porozumieniem była umowa między Wspólnotą Europejską a rządem Korei Południowej dotycząca współpracy w sprawie działań antykonkurencyjnych podpisana 23 maja 2009 r.^[5] Zaś ta umowa weszła w życie 1 lipca 2009 r. Jej głównym celem było skuteczne egzekwowanie praw konkurencji, co miało się przyczynić do bardziej efektywnego funkcjonowania rynków i wymiany handlowej.^[6] 10 maja 2010 r. została podpisana Umowa Ramowa, zaś weszła w życie 1 czerwca 2014 roku.^[7] Z zapisów umowy wynika, że podstawą współpracy jest m.in. promowanie zrównoważonego rozwoju we wszystkich wymiarach życia gospodarczego, w tym handlu i inwestycji, a także zapewnienie warunków do dialogu odnośnie opodatkowania, polityki konkurencji, społeczeństwa informacyjnego, nauki i technologii, energii, transportu i polityki konsumenckiej.^[8] Zaś od 2010 r. Korea Południowa jest partnerem strategicznym Unii Europejskiej.^[9]

Negocjacje w sprawie umowy o wolnym handlu

Natomiast negocjowanie porozumienia o wolnym handlu między Unią Europejską a Koreą Południową rozpoczęto w maju 2007 r., przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony, na mocy którego bezpośrednie inwestycje zagraniczne (BIZ) zostały włączone do wyłącznych kompetencji UE: umowa o wolnym handlu nie zawiera zatem rozdziału poświęconego inwestycjom. Z kolei 15 października 2009 r. nastąpiło parafowanie umowy handlowej pomiędzy Unią Europejską a Koreą Południową. Natomiast 16 września 2010 r. umowa została zatwierdzona przez Radę UE, a do jej oficjalnego podpisania doszło 6 października, podczas unijno-koreańskiego szczytu w Brukseli. Parlament Europejski zgodę na zawarcie umowy wyraził 17 lutego 2011 r. Umowa tymczasowo stosowana była od 1 lipca 2011 r., a po ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie UE weszła w życie 13 grudnia 2015 r.^[10] Zawarcie umowy z Koreą Południową było ważne, z uwagi na to, że jest pierwszą z serii umów o wolnym handlu nowej generacji oraz pierwszą taką umową UE z państwem azjatyckim.^[11]

Umowa o wolnym handlu

Umowa o wolnym handlu pomiędzy UE a Koreą Południową przewiduje zniesienie ceł jak i barier pozataryfowych w handlu towarami. Z chwilą wejścia w życie umowy o wolnym handlu (ang. Free Trade Agreement – FTA) większość ceł została zniesiona, zaś pozostałe cła zostały zniesione w okresie przejściowym, tak aby producenci mogli stopniowo przystosować się do niższych ceł.^[12] Ponadto uzgodniono, że od 1 lipca 2011 r. do 1 lipca 2016 r. obie strony będą stopniowo znosić cła na dobra przemysłowe. Liberalizacja dotyczyła 98% towarów, z wyjątkiem części artykułów rolno-spożywczych i produktów rybołówstwa objętych okresami przejściowymi dłuższymi niż 7 lat. Natomiast ryż i niektóre inne produkty rolne, które nie są eksportowane przez UE w znacznych ilościach, są wyłączone z zakresu umowy. FTA UE–Korea zawiera podstawowe zasady WTO dotyczące m.in. zakazu ograniczeń przywozu i wywozu. Od dnia wejścia w życie umowy wszelkie cła przywozowe są zakazane.^[13] Rozdział dotyczący handlowych środków ochronnych zawiera przepisy dotyczące stosowania tradycyjnych instrumentów ochrony handlu, które są już uwzględnione w prawodawstwie Światowej Organizacji Handlu. Zaś wiodącą zasadą dla tradycyjnych instrumentów jest potwierdzenie potrzeby poszanowania praw i obowiązków wynikających z prawodawstwa WTO.^[14] Rozdział dotyczący barier technicznych w handlu ma na celu zmniejszenie przeszkód w handlu między UE a Koreą Południową spowodowanych przepisami technicznymi, normami, procedurami oceny zgodności i podobnych wymagań. UE i Korea Południowa podkreślają swoje zobowiązania w ramach porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie barier technicznych w handlu. Ponadto obie strony zobowiązują się do współpracy w zakresie norm i kwestii regulacyjnych oraz, w stosownych przypadkach, do nawiązania dialogu między organami regulacyjnymi w celu uproszczenia i uniknięcia niepotrzebnych rozbieżności w wymaganiach technicznych mających zastosowanie do produktów.^[15] Umowa zacieśnia współpracę w sprawach celnych i związanych z cłami. UE i Korea Południowa zobowiązują się do: zharmonizowania wymogów dotyczących dokumentacji i danych, tak aby ułatwić wzajemną wymianę handlową, rozwijania skutecznej komunikacji z sektorem biznesu, udzielania sobie wzajemnej pomocy w zakresie klasyfikacji taryfowej, wyceny i preferencyjnego pochodzenia towarów, czy też promowania zdecydowanego i skutecznego egzekwowania praw własności intelektualnej w zakresie importu, eksportu i tranzytu.^[16] Umowa o wolnym handlu pomiędzy UE a Koreą Południową zapewnia unijnym usługodawcom i inwestorom korzyści z rosnącego zapotrzebowania Korei na import usług i długoterminowe zagraniczne inwestycje bezpośrednie. Umowa otwiera rynek usług koreańskich na preferencyjnych zasadach i zapewnia istotną pewność prawa co do braku dyskryminacji unijnych usługodawców i inwestorów w stosunku do ich koreańskich konkurentów. Umowa przewiduje również transgraniczne świadczenie usług oraz liberalizację inwestycji w większości sektorów usługowych i nieusługowych. Zakres umowy o wolnym handlu obejmuje różnorodne sektory usług: usługi telekomunikacyjne, usługi w zakresie ochrony środowiska, usługi przewozowe, usługi budowlane, jak i usługi finansowe. Natomiast Korea zobowiązuje się do liberalizacji dostępu do rynku w ponad 100 sektorach.^[17] Umowa o wolnym handlu daje możliwość rozszerzenia możliwości udzielania zamówień na koncesje na roboty budowlane oraz kontrakty typu „zbuduj-eksploatuj-przekaż” (build-operate-transfer – BOT), które nie są jeszcze objęte tym, na co Korea Południowa zgodziła się w ramach Porozumienia w sprawie zamówień publicznych. Umowa między UE a Koreą Południową obejmuje, po równoważnych progach, zamówienia typu „zbuduj-eksploatuj-przekaż” udzielane przez wszystkie centralne i podcentralne podmioty zamawiające, które Korea Południowa zgodziła się uwzględnić w Porozumieniu w sprawie zamówień publicznych. Umowa obejmuje również zamówienia typu BOT składane przez wszystkie podmioty zamawiające (w tym miasta, okręgi i powiaty) Metropolii Seul, Metropolii Incheon, prowincji Gyeonggi-do oraz największego miasta portowego, Metropolii Busan.^[18] W oparciu o porozumienie TRIPS (w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej) umowa o wolnym handlu zapewnia ramy prawne dla podstawowych zasad ochrony praw własności intelektualnej i egzekwowania takiej ochrony w UE i Korei. Umowa ustanawia mechanizmy wymiany i współpracy. Umowa zapewnia zgodność procedur rejestracji znaków towarowych w UE i Korei z określonymi zasadami, takimi jak możliwość wniesienia sprzeciwu przez zainteresowane strony oraz dostępność publicznej bazy wniosków i zarejestrowanych praw. FTA przewiduje również możliwość podjęcia środków na granicy na żądanie władz w przypadku podejrzenia o możliwości przywozu, wywozu lub objęcia innymi procedurami celnymi przewidzianymi w umowie towarów naruszających prawo własności intelektualnej. Umowa o wolnym handlu zapewnia wysoki poziom ochrony około 160 europejskich oznaczeń geograficznych o dużym znaczeniu handlowym, zapobiegając ich niewłaściwemu wykorzystaniu na rynku koreańskim, a należą do nich chociażby: Champagne, Scotch i Irish whisk(e)y, Grappa, Ouzo, Polska Wódka, Prosciutto di Parma, sery Manchego i Parmigiano Reggiano, wina: Vinho Verde i Tokaj oraz Bayerisches Bier i České pivo. Umowa chroni również oznaczenia geograficzne z Korei Południowej. Oznacza to, że konsumenci w UE, kupując produkty takie jak zielona herbata Boseong, będą mieli pewność, że otrzymują autentyczny produkt koreański. Zarówno UE, jak i Korea Południowa zobowiązały się do ochrony dodatkowych oznaczeń geograficznych w ramach procedury nakreślonej w umowie.^[19] W rozdziale dotyczącym konkurencji UE i Korea Południowa uzgodniły, że będą zakazywać i sankcjonować niektóre praktyki i transakcje dotyczące towarów lub usług, które zakłócają konkurencję i handel między nimi. Oznacza to, że ani UE, ani Korea Południowa nie będą tolerować praktyk antykonkurencyjnych, które szkodzą konsumentom i podnoszą ceny, takie jak kartele, nadużycia ze strony przedsiębiorstw o dominującej pozycji na rynku jak i antykonkurencyjne fuzje. Aby wzmocnić swoje działania przeciwko takim praktykom, UE i Korea Południowa: zgodziły się utrzymać skuteczne prawo konkurencji, uzgodniły, że będą utrzymywać odpowiednio wyposażony organ ds. konkurencji odpowiedzialny za przeciwdziałanie takim praktykom antykonkurencyjnym, uznały znaczenie poszanowania zasad należytego procesu przy stosowaniu prawa konkurencji, oraz uzgodniły, że prawo konkurencji powinno mieć zastosowanie również do przedsiębiorstw kontrolowanych przez państwo i monopoli. Tym samym zobowiązania te gwarantują, że przedsiębiorstwa z UE i Korei Południowej mają równy dostęp do rynków drugiej strony.^[20] Umowa między UE a Koreą Południową zawiera postanowienia określające wspólne zobowiązania oraz ramy współpracy w dziedzinie handlu i zrównoważonego rozwoju. Umowa ta umożliwia ścisły dialog i stałe zaangażowanie między UE a Koreą Południową w dziedzinie środowiska i pracy, zawiera wiążące zobowiązania obu stron w zakresie standardów pracy i ochrony środowiska, oraz ustanawia struktury instytucjonalne w celu realizacji i monitorowania zobowiązań między stronami, w tym poprzez zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego.^[21] W rozdziale dotyczącym rozstrzygania sporów opisano procedurę rozstrzygania sporów, która obejmuje konsultacje, procedurę arbitrażową oraz wydanie decyzji organu arbitrażowego (w ciągu 120 dni od powołania organu), która jest wiążąca dla Stron. Mechanizm ten jest oparty na modelu Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów w ramach WTO, ale jego procedury zostały opracowane w taki sposób, aby były od niego szybsze, jak i zapewnia on również Stronom dostęp do mechanizmu opracowanego specjalnie na potrzeby rozstrzygania sporów wynikających z umowy o wolnym handlu między UE a Koreą.^[22]

Partnerstwo cyfrowe

Dla rozszerzenia dalszej współpracy bilateralnej w listopadzie 2022 r. zostało zainicjowane partnerstwo cyfrowe z Koreą Południową, które zakłada w szczególności wymianę informacji między innymi na temat regulacji i standardów nowych technologii, jak i ułatwień w handlu cyfrowym i stabilności łańcuchów dostaw chipów. Pierwsza Rada Partnerstwa Cyfrowego odbyła się w czerwcu 2023 r., a strony zobowiązały się współpracować w takich obszarach jak: półprzewodniki, technologia kwantowa, 5G, sztuczna inteligencja oraz cyberbezpieczeństwo. Podczas drugiej Rady Partnerstwa Cyfrowego w marcu 2024 r. dodano nowy obszar współpracy, jakim jest łączność sieciowa.^[23] W trakcie ostatniej Rady Partnerstwa Cyfrowego mającej miejsce w listopadzie 2025 r., UE i Republika Korei zacieśniły dalszą współpracę w zakresie badań oraz innowacji dotyczących nowych technologii, koncentrując się na 6G, sztucznej inteligencji, technologii kwantowej i półprzewodnikach. Strony zobowiązały się do kontynuowania wspólnych projektów badawczych, np. opracowywanie zaawansowanych chipów do zasilania sztucznej inteligencji oraz aplikacji do autonomicznej jazdy.^[24]

Umowa o handlu cyfrowym

W celu uzupełnienia umowy o wolnym handlu, UE i Korea Południowa rozpoczęły 31 października 2023 r. negocjacje w sprawie umowy o handlu cyfrowym (ang. Digital Trade Agreement – DTA), opartej na uzgodnionych w 2022 r. zasadach handlu cyfrowego między UE a Republiką Korei. UE i Korea zakończyły negocjacje w sprawie DTA 10 marca 2025 r.; aby weszła w życie, musi jeszcze zostać podpisana. Umowa ma w szczególności skoordynować podejście obu stron do kwestii prywatności, przepływu danych i handlu cyfrowego. Obie strony zobowiązały się nie utrzymywać środków zakazujących bądź ograniczających transgraniczny przepływ danych. Przykładem takiego środka może być wymóg przechowywania lub przetwarzania danych w granicach danego kraju lub uzależnienie transgranicznego transferu danych od korzystania z własnych systemów komputerowych lub sieci tego kraju. Ponadto UE i Korea zachęcają do stosowania dokumentów i podpisów elektronicznych, uznając przy tym ich skutek prawny i ważność. Konsumenci skorzystają zaś na wymogu ograniczenia niezamówionych elektronicznych wiadomości handlowych.^[25]

Podsumowanie

Umowa handlowa między Unią Europejską a Republiką Korei, która weszła w życie w 2015 r., pozwoli na dalszy rozwój handlowy i gospodarczy oraz wzmocni relacje dwustronne. Należy podkreślić, iż jest to pierwsza umowa zawarta po wejściu w życie Traktatu z Lizbony 1 grudnia 2009 r. Natomiast w 2022 r. zainicjowano Partnerstwo cyfrowe w celu wzmocnienia współpracy technologicznej jak i odporności gospodarczej, zaś Rada Partnerstwa powołana w jej ramach skupia się na wspólnych pracach w obszarach zaawansowanych technologii oraz bezpieczeństwa cyfrowego. Z kolei wynegocjowana w 2025 r. umowa o handlu cyfrowym ma na celu uregulowanie współpracy na płaszczyźnie cyfrowej oraz uzupełni istniejącą umowę handlową funkcjonującą w pełni od 2015 r. Umowy te mają przyczynić się do pogłębienia integracji gospodarczej, ułatwienia wymiany handlowej, jak i bezpiecznego środowiska dla handlu cyfrowego.

Słownik pojęć

Oznaczenia geograficzne (OG) to chronione prawem własności intelektualnej nazwy produktów, które wskazują na ich pochodzenie z konkretnego miejsca (regionu, miejscowości lub kraju). Gwarantują, że towar posiada szczególne właściwości, jakość lub renomę zawdzięczane głównie czynnikom geograficznym (środowisko, tradycja, surowce) danego obszaru.

Własność intelektualna to ogół praw chroniących niematerialne wytwory ludzkiego umysłu, takie jak twórczość artystyczna, naukowa, literacka oraz innowacje przemysłowe. Obejmuje oryginalne dzieła i rozwiązania, które zostały ujęte w postaci materialnej (np. projekt, utwór, wynalazek). Dzieli się głównie na prawo autorskie i własność przemysłową.

Zamówienie rządowe (w szerszym kontekście: zamówienie publiczne) to odpłatna umowa zawierana w formie pisemnej między zamawiającym (podmiotem publicznym, w tym organami administracji rządowej) a wykonawcą (przedsiębiorcą, osobą fizyczną), której przedmiotem jest nabycie usług, dostaw lub robót budowlanych, finansowana ze środków publicznych.

Przypisy

[1] R. Willa, Unia Europejska na arenie międzynarodowej – wybrane relacje bilateralne, Toruń 2013, s. 124–125; L. Buczek, Polityczne, gospodarcze i kulturowe stosunki Unii Europejskiej i Republiki Korei, „Studia Polityczne” 2007, t. 45 nr 1, s. 183.

[2] Umowa ramowa w sprawie handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei z drugiej strony, Dz. Urz. WE L 90, 30.03.2001.

[3] R. Willa, Unia Europejska na arenie międzynarodowej…, s. 125–127; L. Buczek, dz. cyt., s. 183–184.

[4] Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, Dz. Urz. WE L 121 z 13.05.1997.

[5] Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, Dz. Urz. WE L 121 z 13.05.1997.

[6] E. Radomska, Porozumienie o wolnym handlu między Unią Europejską i Koreą Południową – perspektywy dla polskich eksporterów, „Sprawy międzynarodowe” 2018, nr 4, s. 288–289; A. Nacewska-Twardowska, Rozwój dwustronnych stosunków Unia Europejska–Korea Południowa i ich wpływ na wymianę handlową Polski z Koreą Południową, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego” 2013, nr 756, s. 448.

[7] Umowa ramowa między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, Dz. Urz. UE L 20 z 23.01.2013.

[8] A. Drzymała, Rozwój stosunków gospodarczych Unii Europejskiej z krajami Azji a współpraca na rzecz zrównoważonego rozwoju, Łódź 2016, s. 39.

[9] A. Drzymała, dz. cyt., s. 39.

[10] E. Radomska, dz. cyt., s. 288–289; A. Drzymała, dz. cyt., s. 39–41; EU–South Korea Free trade Agreement, https://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/ATAG/2017/603907/EPRS_ATA(2017)603907_EN.pdf, s. 1; A. Wróbel, Wspólna Polityka Handlowa Unii Europejskiej, Warszawa 2014, s. 142.

[11] M. Czermińska, Umowy o wolnym handlu nowej generacji…, s. 28.

[12] EU–South Korea Free Trade Agreement. A quick reading guide, https://trade.ec.europa.eu/doclib/docs/2009/october/tradoc_145203.pdf, s. 2.

[13] E. Radomska, dz. cyt., s. 289; The EU–Korea Free Trade Agreement in practice, https://op.europa.eu/en/publication-detail/-/publication/4878c0b2-58be-4db9-8984-8982c8fb84b1, s. 4–5.

[14] EU–South Korea Free Trade Agreement. A quick reading guide, dz. cyt., s. 5.

[15] Tamże, s. 6.

[16] Tamże, s. 7.

[17] The EU–Korea Free Trade Agreement in practice, dz. cyt., s. 16.

[18] Tamże, s. 14; EU–South Korea Free Trade Agreement. A quick reading guide, dz. cyt., s. 10.

[19] Tamże, s. 15; EU–South Korea Free Trade Agreement. A quick reading guide, dz. cyt., s. 11–12.

[20] EU–South Korea Free Trade Agreement. A quick reading guide, dz. cyt., s. 12.

[21] Tamże, s. 14.

[22] Evaluation on the Implementation of the Free Trade Agreement between the EU and its Member States and the Republic of Korea. Interim Technical Report Part 1: Synthesis Report, https://trade.ec.europa.eu/doclib/docs/2017/june/tradoc_155673.pdf, s. 29.

[23] The EU’s digital partnerships, https://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/ATAG/2025/772894/EPRS_ATA(2025)772894_EN.pdf, s. 1; O. Pietrewicz, Nie tylko gospodarka. Współpraca Unii Europejskiej z Koreą Południową, „Biuletyn PISM”, Nr 74(2695), Warszawa 2023, s. 2.

[24] Digital partnerships, https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/policies/partnerships.

[25] EU–Korea deepen ties with landmark Digital trade deal, https://ec.europa.eu/commission/presscorner/api/files/document/print/en/ip_25_732/IP_25_732_EN.pdf, s. 1; Proposal for a Council Decision on signing of the Union, of the Digital Trade Agreement between the European Union and the Republic of Korea, COM 2025/478 final 2025/0272 (NLE), Brussels 10.09.2025; The EU’s digital partnership, https://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/ATAG/2025/772894/EPRS_ATA(2025)772894_EN.pdf, s. 2.